سرزمین پهناور ایران آکنده از شگفتی­های بسیاری است. کوه­هایی که از دشت­ها بر آمده ­اند و سر بر ابرها کشیده­ اند. جنگل­هائی که پیکر کوه­ ها را در حریر سبز پیچیده­ اند. شن­زارهایی که با تازیانه توفان در بیابان­ها سرگردانند. شوره ­زارهائی که آئینه ­دار آفتاب هستند. در آن سوی کوه­های البرز ابرهای ایثارگر می­ بارند و در این سوی کوه­ها دریائی گسترده که طوفان موج بر موج شن و نمک پدید می­ آورند. آسمان بر زمین بخیل و زمین خالی از گیاه است.

غروب کویر

افتادن پرتو خورشید در آب­های خزر به همان اندازه زیبا می­ باشد که بر آمدن آن پرتو نور­گستر از دریاچه ­ی نمک خور .

بر ساحل کویر نمک

                         آنجا که راه به بن بست می­رسد

                                                              خور آرمیده است ...        

                                                                                                         (برگرفته از کتاب بر ساحل کویر نمک)

کهن دیاری که در مرکز ایران زمین واقع شده و چونان نگینی درخشان در دشت کویر می­درخشد.

در کتب جغرافیای قرن چهار و پنج چون اشکال العالم، احسن التقاسیم، صوره الارض، مسالک و ممالک و غیره فقط از سه روستای منطقه خوروبیابانک یعنی جرمق (گرمه)، بیادق(بیاذه) و ارابه (ایراج) تحت عنوان سه ده یاد شده است.

ناصر خسرو در سال 444 هجری با نام بردن از گرمه و پیاده (بیاضه) مجموع آبادی­های منطقه را دوازده پاره دیه می­داند اما از آن­ها نام نبرده است. از عهد سلجوقی تا اواخر دوره فتحعلی شاه خوروبیابانک جزء یزد بود. در سال 1240 به ایالت سمنان پیوست. در سال 1336 قمری ضمیمه خراسان و سیستان و طبس شد. از سال 1301 تا 1305 ولایتی مستقل به شمار می­رفت و از این سال بار دیگر به سمنان و یزد ضمیمه شد. در سال 1327 با شهرستان شدن نایین از یزد جدا و به صورت بخشی از شهرستان نایین به استان اصفهان پیوست. در سال 1388 بخش خوروبیابانک از نائین منفک و به شهرستان ارتقاء یافت.